Perfectie nastreven is jezelf en je kinderen mishandelen!

Mijn absurde drang naar perfectie zorgde voor een waanzinnige hoge druk op mijn kinderen. (ik schrijf vanuit mama zijn, maar deze blog is zeker ook geschreven voor alle papa's onder ons)


Denk eens even terug aan je kindertijd. Hoe heb jij je kindertijd beleefd? Wie waren je ouders? Hoe stonden zij in het leven? Hoe beleefden zij het ouderschap? Waar ben je al eens echt kwaad over geweest bij je ouders? Wat hadden ze in jouw ogen anders moeten gedaan hebben?


Als je voelt dat deze vragen je een naar gevoel geven, lees dan zeker verder.

Als je zegt dat je ouders de perfecte ouders waren, lees dan ook zeker verder.

Als je denkt dat je ouders hun best hebben gedaan en je dankbaarheid voelt voor alles, dan mag jij stoppen met verder lezen. Want jij hebt het begrepen. Tenzij je jezelf dit wijsmaakt natuurlijk.


Moet ik mijn ouders nu aan de schandpaal hangen voor alles wat ze verkeerd gedaan hebben? Lees zeker verder, want dit is inderdaad niet wat deze blog komt vertellen.


Een anekdote uit mijn leven gegrepen


Ik ben opgegroeid in een gezin met een moeder die zoveel emotionele pijn geleden heeft in haar jeugd dat zij over alles loog. Liegen op volwassen leeftijd is vluchten van wie jij wil zijn omdat je jezelf vereenzelvigd hebt met de pijn. Jij bent pijn, durven denken dat er een andere weg is, is je identiteit 'verliezen'. (Een absurde overtuiging waar heel wat mensen in vasthangen)

Liegen is een vlucht van jezelf en van de pijn in jou. (OPGELET! Niet te verwarren met

kinderen die liegen om grenzen af te tasten, dit is een fase waar je kind en tiener doorgaat om zijn/haar eigen identiteit te ontdekken)


Mijn mama was daar zo in doorgeschoten dat ze zich een eigen wereld creëerde van liegen en bedriegen, van continu over grenzen gaan tot zelfs agressief worden wanneer haar leugens zichtbaar werden voor anderen.


Mijn mama was verre van perfect. En toch ben ik haar altijd graag blijven zien, ook al heb ik de beslissing genomen om geen contact meer te willen. Af en toe belde ze me eens en merkte ik op dat ze nog steeds in die fantasiewereld bleef leven.


Acht jaar geleden ontmoetten we elkaar weer op haar begrafenis. Overdosis pillen werden haar fataal.


Het resultaat van de imperfectie van mijn moeder had van mij iemand gemaakt die nooit of te nimmer fouten zou maken, mijn kinderen zouden een mama hebben die perfect was. Want zij verdienen de pijn niet die ik gevoeld heb als kind.

Ook ik creëerde een wereld van illusie. Ik zag een introverte dochter. Met een grote faalangst. Mensen rondom mij die me zeiden: "Zo moeder, zo dochter!"

Er was tot op zekere hoogte geen ruimte voor haar om te mogen fouten maken. Ze mocht haar eigen kledij niet kiezen en haar haar zou er altijd piccobello uitzien.


Ik voelde teleurstelling bij mezelf als ze met punten naar huis kwam die onder de 7/10 waren.

Er was al enig bewustzijn dat mijn dochter mocht zijn wie ze was, en dat hoge punten echt niet tot een succesvol leven zouden leiden.

Maar toch voelde ik diep in mij, dat er iets niet klopte. Het wrong langs alle kanten. En kon het niet te pakken krijgen.


Gelukkig heb ik de signalen van mijn slecht voelen opgevangen en ben ik hulp gaan zoeken.


Had ik dit niet gedaan, dan was ik een autoritaire mama geworden die kickte op macht over mijn dochter en zou ik haar behandeld hebben als mijn uithangbord!


De liefdevolle kant van mijn mama


Mijn mama had ook een zeer liefdevolle kant. Diep in haar wist ze wat oprechte liefde was en gelukkig liet ze die kant ook zien. Na mijn hulpverleningstraject heb ik die kant meer en meer in haar ontdekt.

En ben ik gaan inzien dat ik die liefdevolle kant ook heb.


Op een dag maakte ik de BEWUSTE keuze om die liefdevolle kant in te zetten en de duistere illusionaire perfecte kant achter mij te laten.

Het resultaat dat ik hier alle dagen zie zijn mijn prachtige liefdevolle kinderen.

Die alle twee hun best doen op school, die hun weg zoeken doorheen hun kindertijd naar wie zij willen zijn, die net zoals alle kinderen een wijsheid in zich meedragen en deze ook durven verwoorden, die pijn voelen wanneer hun ouders hen in de steek laten vanuit hun eigen pijn, die worstelen met leeftijdsgenoten die ook hun prachtige imperfecte zelf zijn en venijnig kunnen zijn vanuit hun pijn, die plezier maken en lachen, die op ontdekking gaan, die uitproberen, die zichzelf streng veroordelen bij fouten maken ( ja, ik heb dit doorgegeven met faalangst tot gevolg bij mijn beide kinderen), die anderen in nood helpen, die grenzen durven stellen, ...


Door mijn illusionaire perfectie achter mij te laten zie ik de faalangst zienderogen dalen bij mijn kinderen. Het was hard werken aan mezelf om elke negatieve overtuiging in mezelf om te buigen tot geloven in mezelf. In de eerste plaats geloven dat ik een goede mama ben en nog beter door mijn duistere kant een plaats te geven. En te beschouwen als de weg die ik niet langer meer wil bewandelen.


De taak van de hulpverlener is de schuld bij je wegnemen. Zodat jij weer liefdevol naar jezelf kan kijken.

Schuld wegnemen betekent niet dat je de consequenties van je gedrag niet onder ogen moet zien.


INTEGENDEEL!!


Durven kijken naar de consequentie van je gedrag toont je welke andere kant jij kan kiezen, zodat de gevolgen ook anders zullen zijn.


Acties ondernemen die het tegendeel bewijzen, zullen helpen om schuldgevoel om te buigen naar liefde voor jezelf waardoor je een mama wordt die die liefde op haar beurt kan doorgeven aan haar kinderen. Met alle ruimte voor leren, vallen en opstaan, elke dag opnieuw bewust te kiezen welke kant in jou jij wil laten spreken.


Wees niet langer bang voor jezelf, durf de uitdaging aan te gaan om negatieve emoties te confronteren, zodat jij ook de liefdevolle kant in jezelf ontdekt. Want als er 1 ding is waar ik van overtuigd ben, is dat ieder voor zich de keuze kan maken welke richting je uit wil. De kant van je slecht in je vel voelen of de kant van oprecht gelukkig zijn door terug te durven leven en liefde toe te laten?


Wat heb je te verliezen?


Als jij vandaag de persoon bent die zich overwegend druk maakt, zeurt over van alles en nog wat, vooral ziet wat er allemaal misloopt, zelfs tijdens leuke momenten verdriet voelt, het gevoel heeft dat niks nog uitmaakt, dat wat je ook zegt niet naar je geluisterd wordt, dat jij nooit hulp krijgt, dat je alles alleen moet doen, dat je kinderen niet naar je om zien, dat jij diegene bent die alles moet doen omdat het anders toch niet goed komt?


Wat heb jij te verliezen als je deze overtuigingen zou loslaten?

Wat heb je te verliezen als je het tegenovergestelde zou doen van deze negatieve overtuigingen?


Elke dag kiezen om rustig te blijven in gelijk welke omstandigheid.

Kijken naar alles wat goed loopt.

Je goed voelen tijdens leuke momenten.

Opmerken dat mensen wel luisteren.

Zien dat je wel hulp krijgt.

Vaststellen dat je niet alles alleen hoeft te doen.

Merken dat je kinderen je wel belangrijk vinden.

Zien dat een andere aanpak ook kan werken.


Waar kies jij voor?


Veel liefs













9 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

CONTACT

  • Facebook
  • Instagram

© 2021 by Ellena Crokaert.