Keuzes maken: Kies ik voor mijn kinderen of voor mezelf of voor nog iets anders?

Keuzes maken is niet gemakkelijk. Daar zit ik weer volop in. Het verschrikkelijke gezegde: 'Kiezen is verliezen.' Steeds door mijn gedachten. Mijn belemmerende gedachten.

Ik sta al zo ver dat ik weet dat keuzes juist winnen is, maar dan enkel als je durft te kiezen voor wat jij nodig hebt.


Kies ik voor het schijnbare zekere of schijnbaar onzekere? Kies ik voor financiële veiligheid en zoek ik een job? (Ik ben per slot van rekening een alleenstaande mama) Of kies ik voor mijn passie in ouders terug het ouderschap laten ervaren zoals ze dit voor zichzelf hadden ingebeeld?

En als ik weer voor een vast job ga, wordt het dan een deeltijdse of een voltijdse job? Kies ik dan voor sleutelkinderen of niet? Kies ik dan om 's avonds moe gewerkt thuis te komen of ga ik voor een deeltijdse job met minder inkomsten en dus voor minder financiële overvloed? Of combineer ik mijn passie met een deeltijdse job?


Waar gaat dit leven eigenlijk over? Mijn leven? Het leven van mijn kinderen? De eerst volgende vragen wanneer ik verbinding met mijn intuïtie maak.

Ik bekijk het leven vanuit de bril van de wet van de aantrekkingskracht. Wat je wil kan je ook bereiken. Alles is mogelijk en je hebt alles in je mars om verlangens en dromen om te zetten in realiteit.

Voor mij betekent het leven meer dan alleen maar huisje, tuintje, boompje.

Het leven is voor mij een reis waar ik alles wil uithalen wat bij me past.

Maar wat past er dan bij mij?


Als eerste woord komt vrijheid naar boven. Ik wil een vrije vogel zijn aan niks gebonden. Een vrije vogel die de zorg voor haar kinderen op de eerste plaats zet, maar voor de rest alles zelf wil bepalen.

Ok, dat is duidelijk. Deze vaststelling neem ik mee in mijn keuze.


Een volgend woord die ik hierboven al beschreven heb is passie. Ik wil ten volle voor mijn levensdoel gaan, de reden waarvoor ik hier op aarde ben.

Heel vroeg wist ik al dat ik iets met kinderen wou doen. Ik was zelf nog een kind, maar een ongelukkig kind. En dit wou ik geen enkel ander kind laten voelen.

Vandaar dat ik mijn opleidingen gebaseerd heb op deze ingeving. Na jaren dienst als opvoedster, ben ik gaan beseffen dat mijn impact niet groot genoeg was. Er ontbrak een schakel. Maar kon nog niet goed vatten welke schakel dit was. Terwijl ik het wel altijd geweten heb, want mijn eerste eindwerk ging rond gezinnen.


Tot wanneer ikzelf mama werd, eerst van mijn dochter dan van mijn zoon. Mijn dochter was een zalig kind. Het kind waar iedereen van droomt. In die jaren voelde ik me ook heel gelukkig. Het éne heeft impact op het andere.

Negen jaar later kwam mijn zoon. Een keuze die ik maakte met volle overtuiging. En zo blij dat ik ze gemaakt heb.

Bij mijn zoon zat ik al volop in strijd met mezelf en met mijn werkomgeving. Ik was niet meer gelukkig met mijn impact op de wereld. Want het besef was helemaal binnengekomen dat ik met ouders aan de slag wilde. Dit klopte zo hard voor mij, maar durfde niet te springen.

Mijn zoon heeft deze passie mooi opgepikt en heeft besloten om een karaktervol kind te zijn. De eerste jaren waren niet gemakkelijk. Door zijne sterke wil, werd ik telkens geconfronteerd met mezelf. Tot ik er helemaal onderdoor ging. Het licht ging uit. Een zware burn-out was een feit.


Het universum had me gegeven wat ik nodig had om stil te staan bij mezelf. Om ten volle tot het besef te komen dat ik zo niet verder kon.


Tijdens mijn coachingssessies werd al snel duidelijk waar mijn passie lag. Loskomen van alle moetens in de wereld om te kunnen leven in vrijheid en andere ouders helpen om het ouderschap weer te kunnen zien als een bewuste keuze. Want samen met mij zie ik heel wat ouders in strijd met kiezen voor hun waarden en het leven die ze zich hadden ingebeeld.


Vandaag sta ik weer voor een keuze, waarvan ik voel dat ik ze eigenlijk al gemaakt heb. Ik durf er alleen nog niet naar te kijken. Die veiligheid, weet je wel?

Waar ik wel voor kies is mijn vrijheid en mijn passie. Die kan ik niet meer loslaten.

En met deze twee woorden in het achterhoofd zoek ik verder mijn weg om voluit te durven kiezen voor mezelf én mijn kinderen. Het is geen of-verhaal maar een én-verhaal.

Dat inzicht heeft me uit mijn burn-out gehaald en daar zal ik ook uitblijven zolang ik deze keuze blijf maken.


En dat op zich is al een keuze waar het gruwelijke gezegde: 'kiezen is verliezen' niet van toepassing is.


Veel liefs.



52 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven

CONTACT

  • White Facebook Icon

© 2020 by Ellena Crokaert.