Elk kind verdient respect en toont dit via zijn gedrag!

Mocht ik vandaag een artikel mogen schrijven over intuïtief ouderschap dan zou het gaan over de dankbaarheid die ik voel voor de spiegel die mijn kinderen me dagelijks voorhouden.

De spiegel die me toont waar ik op vastloop als mama, maar ook als mens.

De confrontatie met de spiegel van een extravert kind is schijnbaar groter.

Maar vergis je niet, introverte kinderen komen ook iets vertellen.

Vaak worden pittige kinderen bestempeld als moeilijke kinderen. Maar niks is minder waar.

Deze kinderen helpen ons, de ouders, weer te focussen op wat belangrijk is in het ouderschap.

Door naar dat gedrag te kijken en te voelen waarom jouw kind dit gedrag stelt, help je jezelf stil te staan bij jouw ouderschap. Hierdoor geef je je kind zoveel meer dan alleen maar liefde.

Uit dankbaarheid voor alle pittige, extraverte en introverte kinderen, schrijf ik deze blog.

Want elk kind is de spiegel van elke ouder en omgekeerd, en dat verdient respect!

Kinderen op de tweede plaats: we staan er als maatschappij niet bij stil.

In onze maatschappij komen kinderen overal op de tweede plaats. Nochtans worden zij op een dag volwassen en regeren zij over deze wereld.

Het is net doordat vele generaties lang kinderen op de tweede plaats komen dat deze wereld vandaag vierkant draait. Het begint van bij de top en sijpelt door naar onder. Want de illusie dat je als burger vrijheid hebt in het bepalen van je regeringsleiders, daar zijn er velen al over eens dat dit bij een illusie blijft in ons huidig kiessysteem.

Vandaag vertrekken we nog veel te vaak vanuit de stelling dat kinderen te luisteren hebben en zich moeten plooien naar de goodwill van de volwassene. (Doet jou dat geen belletje rinkelen? Dit neigt naar dictatuur, nietwaar? Kijk maar naar landen zoals Noord-Korea. Daar heeft de bevolking zich te plooien naar de goodwill van hun regeringsleider en hoe abnormaal we dit vinden)

Waarom duwen we onze kinderen dan wel in dit stelsel?

Door elke dag enkel te kijken naar onze bekommernissen en niet te luisteren naar wat onze kinderen te vertellen hebben, geven we hen elke keer de boodschap dat ze er niet toe doen. Dat ze zich maar te plooien hebben, omdat ze dom zijn.

Wordt het geen tijd om het kind het respect en de liefde te geven om ten volle te kunnen ontwikkelen volgens zijn talenten? Niet in een opgelegd ridicuul systeem van ouders die zich kapot moeten werken, scholen met veel te grote klassen, leraren die hun beroep kotsbeu zijn door ditzelfde ridicule systeem, hobby’s te laten uitoefenen om jou te plezieren, politici die continu de bal misslaan uit angst, … en dat allemaal omdat we denken dat het zo moet.

Vandaag zeg ik bullshit tegen heel dat systeem. Want mijn kinderen tonen me elke dag tot welke dingen ze instaat zijn. Hoe slim ze wel naar deze wereld kijken en het verdienen om als een volwaardig persoon behandeld te worden. Want onze kinderen verdienen het om met respect behandeld te worden. Niet als tweederangsburger, maar als gelijken in deze maatschappij.

Begrijp me vooral niet verkeerd, er moet een zekere structuur en discipline bestaan om de samenleving goed draaiende te houden. Maar vandaag zie ik de afhankelijkheid ervan primeren op het gezond verstand. Als men zich niet houdt aan de regels, dan moeten we maar straffen.

Kiezen om te kijken in de spiegel van mijn kinderen vraagt moed! Maar het maakt me ook een mooier mens.

Mijn zoon kan je categoriseren als een moeilijk kind. Zeer mondig, als het hem niet aanstaat heb je het geweten. Op 2 jaar zei hij letterlijk: “Ik ga je dood doen met een mes!” In zijn boze buien ging het er stevig aan toe. Mijn moederhart kromp ineen. Gedachten van: ‘Welk monster heb ik hier op de wereld gezet?’ kwamen naar boven. ‘Wat heb ik mis gedaan?’

Schuldgevoel in het kwadraat.

Ik voelde me zo machteloos en verontwaardigd, want ik was toch die liefdevolle mama.

Het heeft me een burn-out gekost om te durven kijken waar het ‘mis’ liep.

En wat ben ik blij dat mijn lichaam voor mij gekozen heeft. Want ik ben beginnen kijken naar wat er gebeurde.

Door zijn gedrag toonde mijn kind dat het niet goed ging met mij. Ook het teruggetrokken gedrag van mijn dochter was een teken aan de wand.

Het ging al jaren niet meer goed tussen mij en hun papa. De spanning was vaak om te snijden. Maar ik wou de veiligheid van mijn eigen gezin niet loslaten en durfde niet te kijken naar wat er zo mis liep.

Bovendien zaten we niet op hetzelfde spoor van opvoeden en aanpak naar de kinderen toe. Hun papa is van het soort dat kinderen op alles moeten ja knikken ook als het hun niet aanstaat. Ik ben van het soort dat ook kinderen recht hebben op spreken en dat er in een gezin evenveel rekening moet gehouden worden met hen als met onszelf.

We groeiden verder uit elkaar en ik werd ongelukkiger.

Tot op een dag het allemaal voorbij was. Bedrog heeft een einde gemaakt aan dit schijnbare veilige gezin.

De ontreddering nabij, redden wat er te redden valt, maar het was tevergeefs. De brokken waren te groot.

Dit gebeurde twee jaar geleden.

Ik zat 19 jaar vast in een hulpverleningssysteem als opvoedster en botste op heel wat hypocrisie. Ouders die zich moeten schikken in een bepaalde vorm van hulpverlening, waar hun verhaal geen ruimte krijgt. Binnen dat systeem heb ik de ouders van de kinderen met wie ik aan het werk ging als partners beschouwd. En kreeg daar veel dankbaarheid voor terug. Maar het strijden tegen het systeem putte me helemaal uit.

Vandaag is de band met mijn kinderen enorm versterkt. Ik pas het ouderschap toe volgens mijn waarden en waar ik in geloof.

Loopt alles van een leien dakje, ja zo goed als. Dit durf ik echt zonder blozen te stellen.

Ik hoef geen ja-weekends 1 maal per jaar in te lassen om te weten wat mijn kinderen leuk vinden. Ik heb deze weekends ook niet nodig om te voelen welke grenzen ikzelf en mijn kinderen nodig te hebben om een goed draaiend gezin te zijn.

Alle dagen krijgen mijn kinderen ja’s zonder schroom, maar daartegenover staat ook dat elke ja verantwoordelijkheden met zich meebrengt. Heel veel nee’s die aan kinderen gegeven worden is vanuit eigen belang. Je hebt er geen zin in of je bent bang.

Wel, tegen die gevoelens zeg ik nee. Ik heb wel zin om dingen te doen met mijn kinderen. Ik wil wel dat zij op zoek gaan naar hun eigen grenzen ook al is dat langer dan een uur per dag op de PlayStation zitten en eens tot de vaststelling komen dat ze daardoor een slecht rapport hebben.

Tegen de muur lopen is nodig om te voelen wat je werkelijk wilt. Dat zijn de grote lessen van het leven. Hoe jonger kinderen daar mee leren omgaan hoe steviger ze in hun schoenen staan om met teleurstellingen om te gaan. Ze leren zo de kracht in zichzelf te vinden en te leren vertrouwen op hun eigen kunnen om met de zware dingen in het leven te dealen.

Als ouder sta ik altijd aan hun zijde en ben ik steeds bereikbaar. Maar hun pollekes hou ik niet vast. En een nee mogen ze me altijd geven. Want ik wil geen kastplantjes. Ik wil pittige kinderen die nadenken over hun handelen. Ik wil kinderen die nee durven zeggen om hun grens te kunnen aangeven. Ik wil kinderen die nee zeggen tegen wat voor hen niet past en ik wil kinderen die volmondig ja zeggen tegen hun eigen geluk.

Zolang we het gedrag van onze kinderen blijven zien als lastig, in plaats van als de spiegel die ons toont wat zij nodig hebben om te kunnen functioneren, zolang zullen er moeilijke kinderen bestaan die opgroeien in volwassenen die hunkeren naar bevestiging en erkenning voor hun bestaan.

En zolang zal onze maatschappij gebaseerd zijn op jaloersheid, machtsmisbruik, egotripperij, narcisme en people pleasers. Een maatschappij die inzet op verklikken en de andere geen geluk gunnen.

Dan is mijn keuze snel gemaakt.

Ik kies voor alle kinderen om hen te leren voor zichzelf op te komen, die durven nee zeggen tegen ridicule regeltjes, die durven te kiezen voor hun eigen geluk. Ik kies voor kinderen die leren omgaan met teleurstellingen en leren vertrouwen op hun intuïtie.

Elke ouder die hier hulp bij wil, is met heel zijn rugzak van harte welkom.

Kinderen zijn niet op de wereld gezet om ons te pleasen. En zij verdienen alle respect om als gelijkwaardig persoon te worden behandeld. Sterker nog, het is de verantwoordelijkheid van elke volwassene om naast de kinderen te gaan staan en hen te motiveren in het op zoek gaan naar hun talenten zodat ze die ten volle kunnen ontplooien.

Zolang we dit niet inzien, blijven we te maken hebben met moeilijke kinderen, die evolueren naar moeilijke volwassenen.

Veel liefs.

Ellena.

12 keer bekeken

CONTACT

  • White Facebook Icon

© 2020 by Ellena Crokaert.