De afhankelijkheid is de duivel van het leven.


Doorheen mijn leven heb ik me vaak afhankelijk opgesteld ten aanzien van anderen. Het was als het ware de enige manier om overeind te kunnen blijven staan.

De overtuiging dat anderen het beter wisten wat goed voor me was, is als een boemerang weergekeerd na mijn scheiding.

Maar diezelfde boemerang heeft ervoor gezorgd dat ik vandaag helemaal loskom van deze duivel die vele mensen in zijn bezit houdt.

Als kind ben je afhankelijk van je ouders.

Je ouders zorgen voor jouw materieel welzijn, ze zorgen ervoor dat je op uur en tijd eten krijgt, dat je de liefde en geborgenheid krijgt die je nodig hebt om te kunnen groeien tot een volwassen persoon.

Het natuurlijke proces van opgroeien is dat je stap voor stap door de veiligheid die je ouders je bieden, je weg in de wereld zoekt. Dat je stap voor stap je eigen pad begint te bewandelen. Zij staan nog aan je zijde daar waar jij als kind het even niet meer weet. Ze zijn je steun en toeverlaat wanneer je overmand wordt door pijn.

Ouders laten hun kind meer en meer los en het kind eist steeds meer om losgelaten te worden. Tot wanneer je volwassen bent en de sprong maakt in de grote wereld van zelfstandig zijn.

Wanneer dit natuurlijk proces goed verloopt, kan je effectief zelf je boontjes doppen zonder al te veel moeite.

En toch merk ik dat we als mensheid ons nog vaak vastklampen aan die afhankelijkheid.

Uit schrik dat we het zelf niet kunnen.

Veel slechte ‘liefdes’relaties blijven duren omwille van de afhankelijkheid van elkaar. De financiële component speelt daar een grote rol in. Maar ook de afhankelijkheid van het bekende.

Elkaar loslaten is springen in het onbekende. Het niet weten wat er volgt.

We vergeten echter dat het onbekende niet persé negatief hoeft te zijn. Tot dat besef ben ik gekomen nadat ik alleenstaande mama ben geworden.

In de eerste maanden na mijn scheiding probeerde ik met nog vast te klampen aan die valse zekerheid door op zoek te gaan naar een nieuwe relatie met een partner. Want alleen door het leven gaan zou ik nooit kunnen.

Met als gevolg dat deze relatie niet lukte. Het was gebaseerd op angst en niet op liefde.

En tegelijkertijd ben ik dankbaar voor de weg die ik heb afgelegd, want elke ervaring heeft me verder geholpen om naar die onafhankelijkheid te groeien.

Negen maanden later ben ik op een punt gekomen dat ik bang ben geworden van die afhankelijkheid. Het profijt die ik dagelijks haal uit mijn eigen boontjes doppen, ook al vloek ik nog heel vaak, is zovéél groter. Alles wat ik bereik, is door elke dag opnieuw te kiezen voor mijn vrijheid.

Zelfs een pandemie weerhoudt me niet meer van me vrij te voelen.

En tegelijkertijd heb ik geleerd om hulp te vragen, daar waar ik het echt nodig heb. Ik vraag geen hulp meer vanuit de overtuiging dat ik niks kan.

Ik vraag hulp omdat er veel dingen zijn die ik nog kan leren. En bovendien moet ik niet alle kunnen, ik mag kiezen wat ik wil leren. Bye, bye daar zwaai ik de afhankelijkheid van mijn eigen niet-kunnen uit.

Maar ik ben er nog niet.

Ik voel dat ik steeds meer bewust bekwaam ben in het uitbouwen van een onafhankelijk leven, maar voel dat ik nog verdere stappen te zetten heb.

In vriendschappen heb ik nog de neiging om altijd klaar te staan voor de andere. Een afhankelijkheid van graag gezien te willen zijn.

Maar waarvan ik merk dat ik daardoor de andere afhankelijk maak van mezelf. En hen de kans ontneem om zelf hun weg te zoeken naar het echte geluk. Het geluk in zichzelf.

En tevens ben ik met dit inzicht weer een stapje dichter bij mezelf.

Bij wie ik ben. Bij mijn kern. Want ook in vriendschappen mag ik kiezen wanneer ik kan en wil klaarstaan. Weer een stukje meer vrij. Waardoor ik de andere oprechter graag kan zien.

Veel liefs,


Ellena


5 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven

CONTACT

  • White Facebook Icon

© 2020 by Ellena Crokaert.